Sunday, January 16, 2011

Doğumgünüm/ My Birthday

20 Ocak benim doğum günüm. 20 Ocak 2009 ise babamla en son konuştuğum gündü. Annem ve baba doğum günümü kutlamak için aramışlardı. Babamla uzun süre telefonda kalıp Barak Obama'nın yemin törenini birlikte seyrettik. Çok duygusaldı, göz yaşlarına hakim olamadı. Sesi yüksek, neredeyse kızgın gibiydi. Aslında Amerikan toplumunun eşitliğe doğru attığı bu adim onu cok duygulandırmıştı.

Babam 1960ların başında Hartford CT'da AFS'nin değişim programıyla 1 yıl lise okumuş ve o zaman siyah-beyaz ayrımına tanık olmuştu. Kaldığı beyaz aile babamın tanıştığı birkaç müslüman siyahla birlikte Malcolm X'le tanışmaya gideceğini öğrendiklerinde onu engellemek için polis çağırmakla tehtit etmişlerdi. Babamı bu tepki şaşırtmış ve o zamana kadar görmediği kutuplaşma ve ayrımı ona fark ettirmişti. Amerika'da geçirdiği o yıl bence babamın fikirlerini şekillendirmiş, ve hayat boyu halklar arası dialog ve dostluk tezini savunmasına sebep olmuştu.

Babam ertesi gün, yani 21 Ocak'ta komaya girdi. O günden beri 20 Ocak hayatın devam ettiğini ve kutlanacak cok sey oldugunu hatırlatan tatlı bir gün oldu. 21'i ise babamla son konuşmamın üstünden bir yıl daha geçtiğinin hazin hatırlatması. Ocak ayının bu acı-tatlı iki günü benim için yılın en yoğun duygularla geçen zamanı.


I was born on January 20th and my birthday 2 years ago was the last day I heard my dad's voice. My parents had called to wish me a happy birthday. Dad and I stayed on the phone for a long time while watching the Obama inauguration ceremony on TV. He was very emotional, couldn't hold back his tears. His voice was loud, as if he was angry. In fact, he was extremely touched by great strides the American public made towards equality.

In the early 1960s, dad had spent a year in Hartford CT as a high-school exchange student through the AFS program where witnessed the black/white divide. When he excitedly told his white host family about meeting some black muslims who invited him for an introduction to Malcolm X, the host father threatened to call the police if he tried to go to the gathering. Dad was shocked by his forceful reaction and noticed for the first time the deep racial polarization that plagued this society. I think that year in the US was very formative time in developing his values of equality, dialog and friendship between peoples above all else.

The next day on Jan 21, dad went into a coma. Since that day, January 20 has been the day I feel grateful for the life I have and realize how much it is worth celebrating. Then comes January 21 when it downs on me that one more year has passed since the last time I spoke to my dad. These two bitter-sweet days in January are the most emotional ones for me out of the whole year.

No comments:

Post a Comment