Monday, January 31, 2011

Ahmet Hamdi Tanpinar'dan

Ne icindeyim zamanın
Ne de busbutun dısında
Yekpare genıs bır anın
Parcalanmaz akısında

Bır garıp ruya rengıyle
Uyusmus gıbı her sekıl
Ruzgarda ucan tuy bıle
Benım kadar hafıf degıl.

Basım sükutu ögüten
Ucsuz bucaksız degırmen
Icım muradına ermıs
Abasız postsuz bır dervıs.

Kökü bende bir sarmasık
Olmus dunya sezmekteyım
Mavı masmavı bır ısık
Ortasında yuzmekteyım.

AhmetHamdi Tanpinar'i cok seven Halis icin .Bes Sehir kitabini da cok sever ve ara sira dönüp okurdu.

Thursday, January 27, 2011

4 gun sonra

Birkac gundur devam eden diz problemim nedeniyle Halis i gormege gidememistim. Bu sabah gittigimde oturuyordu. Oldukca uyanık haldeydi. Enfeksiyona karsı antibiotik baslatmıslar, ama iyi gordum. Halis ve annem birbirlerini cok severlerdi.Bazı ortak konuları vardı; alaturka muzik askı bunlardan biriydi. Bunu hatırlamama evde annemin yıllar once yazdıgı bir sarkı listesini bulmam sebep oldu. Annem Turk muzigindeki baharla baslayan, icinde bahar gecen sarkıların bir listesini yapmıs. Halis gorunce cok mutlu olmustu, hatırlıyorum. Bugun o listeyi okumaya basladım. O da hissettigini dusundugum her zaman gosterdigi tepkiyle cevap verdi;aralıklarla derin nefes alıp ic cekerek.
Derken Newyork da gecenin 3u falan olsa gerek ,Defne aradı. Onu da dinledi, duydu.Biraz gunluk gazete haberlerinden ozetler yaparken tekrar uykuya daldı.Bence verimli bir gundu.
Bu aksam Omer Uluc u anma toplantısı var, Vivet haber verdi, gitmege calisacagim. Halis in komaya girmesi uzerine cok uzulmus ,ben de telefonda neredeyse onu teselli etmege calismistim. Derken Omer Uluc u da kaybettik.

Thursday, January 20, 2011

Ne guzel/ How Beautiful




Bu fotografi Yildiz Cibiroglu gonderdi. Galiba 5-10 yil onceye ait, ama olayi hatirliyorum. Kitaplikta Yildiz'in cektigi bir Nevhiz fotografi durmakta ve Halis Nevhiz'in onunde tapinir gibi yapip bizi gulduruyor. Tabii kafalar dumanli ve herkesin keyfi yerinde.
Bu 21 ocakta Halis k0mada ( aslinda ne diyecegimi bilmedigim icin bu medikal terime siginiyorum) 2 yili doldurdu. Iyilik diliyorum ve onu cok ariyorum. Herkese selam.


YILDIZ cibiroglu sent this photograph. I think it is from 5-10 years ago, but I don't remember the instant. There is a photo of Nevhiz on the bookshelf that Yildiz had taken and Halis is making us laugh by pretending to worship Nevhiz. Of course we were all tipsy and everyone was in a great mood.

On January 21, Halis completed 2 years in the coma. I hide behind this medical term for lack of knowing what to say. I wish well and miss him. Cheers to all our friends.

Sunday, January 16, 2011

Doğumgünüm/ My Birthday

20 Ocak benim doğum günüm. 20 Ocak 2009 ise babamla en son konuştuğum gündü. Annem ve baba doğum günümü kutlamak için aramışlardı. Babamla uzun süre telefonda kalıp Barak Obama'nın yemin törenini birlikte seyrettik. Çok duygusaldı, göz yaşlarına hakim olamadı. Sesi yüksek, neredeyse kızgın gibiydi. Aslında Amerikan toplumunun eşitliğe doğru attığı bu adim onu cok duygulandırmıştı.

Babam 1960ların başında Hartford CT'da AFS'nin değişim programıyla 1 yıl lise okumuş ve o zaman siyah-beyaz ayrımına tanık olmuştu. Kaldığı beyaz aile babamın tanıştığı birkaç müslüman siyahla birlikte Malcolm X'le tanışmaya gideceğini öğrendiklerinde onu engellemek için polis çağırmakla tehtit etmişlerdi. Babamı bu tepki şaşırtmış ve o zamana kadar görmediği kutuplaşma ve ayrımı ona fark ettirmişti. Amerika'da geçirdiği o yıl bence babamın fikirlerini şekillendirmiş, ve hayat boyu halklar arası dialog ve dostluk tezini savunmasına sebep olmuştu.

Babam ertesi gün, yani 21 Ocak'ta komaya girdi. O günden beri 20 Ocak hayatın devam ettiğini ve kutlanacak cok sey oldugunu hatırlatan tatlı bir gün oldu. 21'i ise babamla son konuşmamın üstünden bir yıl daha geçtiğinin hazin hatırlatması. Ocak ayının bu acı-tatlı iki günü benim için yılın en yoğun duygularla geçen zamanı.


I was born on January 20th and my birthday 2 years ago was the last day I heard my dad's voice. My parents had called to wish me a happy birthday. Dad and I stayed on the phone for a long time while watching the Obama inauguration ceremony on TV. He was very emotional, couldn't hold back his tears. His voice was loud, as if he was angry. In fact, he was extremely touched by great strides the American public made towards equality.

In the early 1960s, dad had spent a year in Hartford CT as a high-school exchange student through the AFS program where witnessed the black/white divide. When he excitedly told his white host family about meeting some black muslims who invited him for an introduction to Malcolm X, the host father threatened to call the police if he tried to go to the gathering. Dad was shocked by his forceful reaction and noticed for the first time the deep racial polarization that plagued this society. I think that year in the US was very formative time in developing his values of equality, dialog and friendship between peoples above all else.

The next day on Jan 21, dad went into a coma. Since that day, January 20 has been the day I feel grateful for the life I have and realize how much it is worth celebrating. Then comes January 21 when it downs on me that one more year has passed since the last time I spoke to my dad. These two bitter-sweet days in January are the most emotional ones for me out of the whole year.

Monday, January 10, 2011

Bir Pazar Gunu/ A Sunday



Dunku pazar gunu 3 gundur ugramadigim hastaneye gittim. Dilara orada oldugu zaman icim rahat ve hemsire olusu yaninda kisiligi, Halis'e ilgisi dolayisiyla cok guven duyuyorum. Ilerisini dusunmek istemiyorum, simdilik boyle.

Bir sure sonra yegeni Boran Cicekli geldi, Halis'e telefonda ablasini dinletti. Boran'a biraz ilgi gosterir gibi olduysa da neyin nekadar duyumsandigindan emin degiliz.

Derken Mehmet Demirel geldi, Halis'i ozlemis. Her zamanki gibi makarna yapma sozunu tekrarladi cunku yaptigi nefis italyan makarnalarina Halis de hepimiz gibi bayilir. Boyle gecen birkac saat sonrasinda eve dondum, berbat bir basagrisiyla gunun kalan kismini gecirdim. Simdi yeni bir hafta ve bu durumda hafta, ay ve gunlerin de sirasi kalmiyor.

Bence bir sure sonra az bir iyilesme olacak. 2011 in fali boyle.


On Sunday, I went to the hospital where I had not been to for 3 days. I feel so comfortable when Dilara is there, not only because she's a trained nurse, but also because I trust her personality and her care for Halis. I don't even want to think about what might happen in the future. This is how it is now.

A little while later, Halis' nephew Boran stopped by. He made Halis listen to his sister on the speaker phone. Though Halis looked like he was attentive to Boran, we are unsure how much he can actually hear.

Then Mehmet Demirel (my brother) came. He had missed Halis. As usual, he told Halis about making pasta for him because Halis, just like all of us, loved Mehmet's Italian pastas. After such a day, I returned home with a terrible headache that stayed with me until the end of the day. Now it's a new week and in this type of situations you lose the order of weeks, months and days.

I predict there is going to be a small improvement after some time. This is my 2011 horoscope.

Monday, January 3, 2011

uyandirma programi hakkinda

Kemal Bey,
bana bir mail adresi veya posta adresi yazarsaniz, eldeki uyandirma programini gonderirim. Gecmis olsun.