Saturday, December 11, 2010

Bir hafta sonra/ A week later

Bir hafta sonra hastaneye gittiğim zaman Halis'i cok daha iletişime açık buldum. Ben artık ümidimi kesmeye yakın bir yerlerdeydim. Bugünku tablo "neden olmasın, bir aşama olabilir" dedirtti. Çok hoş bir iletişim kurduğumuzu düşünüyorum. Uyanıktı ve Dilara kulaklıkla Robin Hood filmini dinletiyordu. Halis'in filmdeki kılıç seslerini ve at kişnemelerini duymasını istemiş, iyi, güzel. Bana bir işaret vermesini, ağzını hareket ettirmesini söyledim. Aynen yaptı. Sonra aynı şeyi gözlerle yaptı. Elimi sıkmasını istedim, gayret ettiyse de gücü yetmedi.


When I went back to the hospital after a week, I saw Halis to be a lot more open to communication. I was ready to stop hoping, but today's picture made me say to myself "why not? something may improve." I thought that we had a great communication. He was awake and Dilara was making him listen to the movie Robin Hood with earphones. She wanted Halis to hear the sword fights and the sounds horses made. Great idea! I told him to give me a sign, to move his mouth. He did what I asked for. Then he repeated the same with his eyes. I then asked him to squeeze my hand. Even if he tried, he did not have enough strength.

No comments:

Post a Comment