Wednesday, April 29, 2009

An Unusual Day / Sıradışı Bir Gün

Something rather unusual happened this morning... Dad was sitting in a wheelchair, as he does every day for an hour every morning. Şule Hanım, his caretaker, was reading him the paper. We try to do this every day, omitting the depressing stories, in order to stimulate the brain. With vegetative state, you don't know what is happening inside the brain. But with someone as politically interested as Dad, the chances are reading is a good stimulation. 

Suddenly, Dad has made this unusual gesture with arms and legs, as if he is trying to sit up. Normally he has no control over limbs so Şule Hanım was very excited. He then looked at her in a very meaningful way. She talked to him and Dad started crying. Tears were coming down his face. 

Everyone on the floor got very excited. Şule Hanım called some of the nurses. Megi Hanım saw the scene. And so did one of the doctors. 

Before you reach a huge conclusion -- for someone in a vegetative state, it is impossible to know if crying is a voluntary act or just an involuntary physical reaction. But still -- it is something new. Along with a long look and the moving of the arms, it is very good news. 

SIRADISI BIR GÜN - Bu sabah çok hoş bir şey oldu. Babam her sabah oldugu gibi tekerlekli sandalyede oturuyordu. Bunu her gün bir saat boyunca oturtmaya çalışıyoruz. Gündüzleri kendisine bakan Şule Hanım da babama gazeteokuyordu. Beynini stimule etmek için babama her gün gazeteleri okumaya özen gösteriyoruz. Tabii iç kapatan haberleri atlamak kaydıyla... Bitkisel hayatta olan hastaların beyninde ne olup bittiğini, neyi algılayıp ne düşündüklerini bilmek imkansız. Ama şüphesiz Halis Aydıntaşbaş gibi siyasete meraklı birinin sevgili gazetelerinden mahrum kalması iyi olamaz!  

Şule Hanım'ı dinlerken babam bir anda elleri kollarıya sanki kalkınmak istiyormuş gibi bir gayretli hareketler yapmaya başladı. Sanki daha dik oturma çabası. Normalde babamın kolları ve bacakları üzerinde kontrolü yok. Ancak istem dışı hareket ettirebiliyor. Bu yüzden Şule Hanım çok heyecananıyor. Tam o sırada babam doktorların 'anlamlı' dediği şekilde bakmaya başlıyor Şule Hanım'a. O da ne demek istediğini, ne istediğini sorunca babamın gözünden yaşlar geliyor. 

Maalesef o sırada annem odada değil. Şule Hanım çok heyecanlanıyor, hemşireleri çağırıyor. Beşinci kattaki görevli Megi Hanım ve diğer doktorlar da babamın bakışlarını ve gözyaşlarını görüyorlar. 

Bitkisel hayatta olan birinin ağlaması, ille de üzüldüğü anlamına gelmiyor. Bazen bu hareketler istem dışı da olabiliyor. Ama yine de anlamlı bakışlar ve el kol hareketleriyle birleştirilince bir ilerleme. O yüzden bugün çok heyecanlandık. 

Şule Hanım her anlatışında ağladı, biz de her dinleyişimizde ağladık. Babamın tabiriyle bugün hepimiz 'salya sümük' ağlamaklıyız. 

6 comments:

  1. I'm sure these signs are not just random reactions. I'm sure Halis is still in there fighting to get out. I think of it as like being in one of those dreams where you're wading through honey. And all the time small signs of improvement. The brain is a mysterious and wonderful thing. You never know what may happen.
    The blog is a good idea. Tell him I send my love.

    ReplyDelete
  2. Hey Jimmy.. You were so great to come and see Dad. I am sure on some level he remembers it all. You are right -- the brain is mysterious...

    ReplyDelete
  3. dunno if reactions are random or not, but i can suposse that tears come from the parasimpatyc system (wìch is authomatic) but legs and arms " as if he is trying to sit up" this is a nopt automatic reaction, that means a georgoeus- coordinate chain of movements , that make me feel happyness and hope.Keep waiting for new changes. kisses ( paco from seville Spain )

    ReplyDelete
  4. Dear Paco, thank you so much for your medical insights. It is so helpful to us, because we constantly wonder if things my dad do are by chance or willingly. Your note gives me great hope. Love to Mara and the kids. My dad will be excited to know that you were asking about him from Seville! I am hoping in a few years we can come back to visit you again.

    ReplyDelete
  5. Sevgili Halis'i aramızda görmek istiyoruz.
    Selçuk Berker

    ReplyDelete
  6. Sevgili aslı defne figen
    iki gündür bloga katılabilmek için mücadele ediyorum. başardım galiba.
    ne kadar güzel birşey yapmışsınız. İçimden her gün telefon edip Halisin sağlığını sormak geldiği halde fazla rahatsız etmemem gerektigini de düşünüyordum.Simdi herşeyi daha yakından izleyebilmek şansı doğuyor. Kendimizi ne kadar yakın hissedersek onun da bize yakın olacağını, bunu hissedeceğini düşünüyor ve buna inanıyorum. Halis tutkulu ve güçlü bir adam ona güvenelim o bu işin üstesinden gelecek.

    ReplyDelete